غنچه کمر بسته که ما بنده ایم

باز کن این پرده ز مشتی خیال

تا به تو اقرار خدائی دهند

بر عدم خویش گوائی دهند

گل همه تن جان که به تو زنده ایم

بی دیتست آنکه تو خونریزیش

بی بدلست آنکه تو آویزیش