بی بدلست آنکه تو آویزیش

غنچه کمر بسته که ما بنده ایم

گل همه تن جان که به تو زنده ایم

بی دیتست آنکه تو خونریزیش

منزل شب را تو دراز آوری

روز فرو رفته تو بازآوری

گرچه کنی قهر بسی را ز ما