گرچه کنی قهر بسی را ز ما

بی بدلست آنکه تو آویزیش

منزل شب را تو دراز آوری

روز فرو رفته تو بازآوری

روی شکایت نه کسی را ز ما

روشنی عقل به جان داده ای

چاشنی دل به زبان داده ای