منزل شب را تو دراز آوری

گل همه تن جان که به تو زنده ایم

بی دیتست آنکه تو خونریزیش

بی بدلست آنکه تو آویزیش

روز فرو رفته تو بازآوری

گرچه کنی قهر بسی را ز ما

روی شکایت نه کسی را ز ما