می که فریدون نکند با تو نوش

ملک ترا داد تو دانی و ملک

خاک به اقبال تو زر می شود

زهر به یاد تو شکر می شود

رشته ضخاک برآرد ز دوش

میخور می مطرب و ساقیت هست

غم چه خوری دولت باقیت هست