رشته ضخاک برآرد ز دوش

خاک به اقبال تو زر می شود

زهر به یاد تو شکر می شود

می که فریدون نکند با تو نوش

میخور می مطرب و ساقیت هست

غم چه خوری دولت باقیت هست

ملک حفاظی و سلاطین پناه