دل که به شادی غم دل می گرفت

کاب حیاتم ز دهن برگذشت

عقل عزیمت گرما دیو دید

نقره آن کار به آهن کشید

چشمه خورشید به گل می گرفت

مونس غم خواره غم وی بود

چاره گر می زده هم می بود