چاره گر می زده هم می بود

دل که به شادی غم دل می گرفت

چشمه خورشید به گل می گرفت

مونس غم خواره غم وی بود

ای بتبش ناصیت از داغ من

بیخبر از سبزه و از باغ من

سبزه فلک بود و نظر تاب او