ای بتبش ناصیت از داغ من

چشمه خورشید به گل می گرفت

مونس غم خواره غم وی بود

چاره گر می زده هم می بود

بیخبر از سبزه و از باغ من

سبزه فلک بود و نظر تاب او

باغ سحر بود و سرشک آب او