نیش دران زن که ز تو نوش خورد

شمع شب افروز بسی داشتم

آنشب و آنشمع نماندم چسود

نیست چنان شد که تو گوئی نبود

پشم دران کش که ترا پنبه کرد

خام کشی کن که صواب آن بود

سوختن سوخته آسان بود