پشم دران کش که ترا پنبه کرد

آنشب و آنشمع نماندم چسود

نیست چنان شد که تو گوئی نبود

نیش دران زن که ز تو نوش خورد

خام کشی کن که صواب آن بود

سوختن سوخته آسان بود

صبح چو در گریه من بنگریست