صبح چو در گریه من بنگریست

پشم دران کش که ترا پنبه کرد

خام کشی کن که صواب آن بود

سوختن سوخته آسان بود

بر شفق از شفقت من خون گریست

سوخته شد خرمن روز از غمم

چشمه خورشید فسرد از دمم