بر شفق از شفقت من خون گریست

خام کشی کن که صواب آن بود

سوختن سوخته آسان بود

صبح چو در گریه من بنگریست

سوخته شد خرمن روز از غمم

چشمه خورشید فسرد از دمم

با همه زهرم فلک امید داد