مردم چون خوردن او ساز کرد

یکدلی گندمش از راه برد

گندم سخت از جگر افسردگیست

خردی او مایه بی خردگیست

از سر تا پای دهن باز کرد

ای بتو سر رشته جان گم شده

دام تو آن دانه گندم شده