دامن از این بی نمکی درکشی

عاشق خویشی تو و صورت پرست

زان چو سپهر آینه داری به دست

گر جو سنگی نمک خود چشی

ظلم رها کن به وفا درگریز

خلق چه باشد به خدا درگریز

نیکی او بین و بران کار کن