سنگ زمی سنگ ترازو مکن

این مه و این سال بپیموده گیر

مانده ترازوی تو بی سنگ و در

کیل تهی گشته و پیمانه پر

مهره گل مهره بازو مکن

یکدرمست آنچه بدو بنده ای

یک نفست آنچه بدو زنده ای