مه که شود کاسته چون موی تو

چون تو کسی گر بود آنهم توئی

سینه خورشید که پر آتشست

روی تو می بیند از آن دلخوشست

خنده زند چون نگرد روی نو

عالم خوش خور که ز کس کم نه ای

غصه مخور بنده عالم نه ای