خنده زند چون نگرد روی نو

سینه خورشید که پر آتشست

روی تو می بیند از آن دلخوشست

مه که شود کاسته چون موی تو

عالم خوش خور که ز کس کم نه ای

غصه مخور بنده عالم نه ای

با همه چون خاک زمین پست باش