گم شده هر که چو یوسف بود

نیست مرا یارب گوئی کراست

رفت جوانی به تغافل به سر

جای دریغست دریغی بخور

گم شدنش جای تاسف بود

فارغی از قدر جوانی که چیست

تا نشوی پیر ندانی که چیست