نیست جهانرا چو تو همخانه ای

دستکش عشق نه ما خورده ایم؟

در دو جهان عیب و هنر بسته اند

هر دو به فتراک تو بربسته اند

مرغ زمین را ز تو به دانه ای

بگذر از این مرغ طبیعت خراش

بر سر اینمرغ چو سیمرغ باش