تا کی و تا کی بود این روزگار

راست نداریم به جانی که هست

زامدنت رنگ چرا چون میست

کامدنی را شدنی در پیست

وامدن و رفتن بی اختیار

شک نه در آنشد که عدم هیچ نیست

شک به وجودست که هم هیچ نیست