دل چو سپر غم سپر غم شود

شب که صبوحی نه به هنگام کرد

خون ز یادش سیه اندام کرد

عقل ز بسیار خوری کم شود

عقل تو جانیست که جسمش توئی

جان تو گنجی که طلسمش توئی

کی دهد این گنج ترا روشنی