عقل تو جانیست که جسمش توئی

خون ز یادش سیه اندام کرد

عقل ز بسیار خوری کم شود

دل چو سپر غم سپر غم شود

جان تو گنجی که طلسمش توئی

کی دهد این گنج ترا روشنی

تا تو طلسم در او نشکنی