شیشه که می خورد چرا باز گفت

گرنه تنک دل شده ای وین خطاست

راز تو چون روز به صحرا چراست

گر دل تو نز تنکی راز گفت

چون بود از همنفسی ناگزیر

همنفسی را ز نفس وا مگیر

پای نهادی چو درین داوری