گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا

باری به چشم احسان در حال ما نظر کن

کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را

سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت