چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد

حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را

من بی تو زندگانی خود را نمی پسندم

کاسایشی نباشد بی دوستان بقا را

آب از دو چشم دادن بر خاک من گیا را

حال نیازمندی در وصف می نیاید

آن گه که بازگردی گوییم ماجرا را