آب از دو چشم دادن بر خاک من گیا را

من بی تو زندگانی خود را نمی پسندم

کاسایشی نباشد بی دوستان بقا را

چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد

حال نیازمندی در وصف می نیاید

آن گه که بازگردی گوییم ماجرا را

بازآ و جان شیرین از من ستان به خدمت