که تیر غمزه تمامست صید آهو را

کمان سخت که داد آن لطیف بازو را

هزار صید دلت پیش تیر بازآید

بدین صفت که تو داری کمان ابرو را

تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی