به بام قصر برافکن کمند گیسو را

مغان که خدمت بت می کنند در فرخار

ندیده اند مگر دلبران بت رو را

حصار قلعه باغی به منجنیق مده

مرا که عزلت عنقا گرفتمی همه عمر

چنان اسیر گرفتی که باز تیهو را

لبت بدیدم و لعلم بیوفتاد از چشم