نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت

به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن

که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت

نه چمن شکوفه ای رست چو روی دلستانت