به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن

دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت

نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت

که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت

نه چمن شکوفه ای رست چو روی دلستانت

نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت