از بهر خدا روی مپوش از زن و از مرد

در وصف نیاید که چه مطبوع و چه زیباست

صبر و دل و دین می رود و طاقت و آرام

از زخم پدیدست که بازوش تواناست

تا صنع خدا می نگرند از چپ و از راست

چشمی که تو را بیند و در قدرت بی چون

مدهوش نماند نتوان گفت که بیناست