نه دهانیست که در وهم سخندان آید

آن نه زلفست و بناگوش که روزست و شب ست

وان نه بالای صنوبر که درخت رطب ست

مگر اندر سخن آیی و بداند که لب ست

آتش روی تو زین گونه که در خلق گرفت

عجب از سوختگی نیست که خامی عجب ست