عجب از سوختگی نیست که خامی عجب ست

نه دهانیست که در وهم سخندان آید

مگر اندر سخن آیی و بداند که لب ست

آتش روی تو زین گونه که در خلق گرفت

آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار

هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب ست

جنبش سرو تو پنداری کز باد صباست