آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار

مگر اندر سخن آیی و بداند که لب ست

آتش روی تو زین گونه که در خلق گرفت

عجب از سوختگی نیست که خامی عجب ست

هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب ست

جنبش سرو تو پنداری کز باد صباست

نه که از ناله مرغان چمن در طرب ست