ما را بس از این کوزه که بیگانه مکیده ست

در دجله که مرغابی از اندیشه نرفتی

کشتی رود اکنون که تتر جسر بریده ست

رفت آن که فقاع از تو گشاییم دگربار

سعدی در بستان هوای دگری زن

وین کشته رها کن که در او گله چریده ست