کاش آن به خشم رفته ما آشتی کنان

صحرا و باغ زنده دلان کوی دلبرست

جان می روم که در قدم اندازمش ز شوق

درمانده ام هنوز که نزلی محقرست

بازآمدی که دیده مشتاق بر درست

جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی

وین دم که می زنم ز غمت دود مجمرست