بازآمدی که دیده مشتاق بر درست

جان می روم که در قدم اندازمش ز شوق

درمانده ام هنوز که نزلی محقرست

کاش آن به خشم رفته ما آشتی کنان

جانا دلم چو عود بر آتش بسوختی

وین دم که می زنم ز غمت دود مجمرست

شب های بی توام شب گورست در خیال