بازآ که در فراق تو چشم امیدوار

یا خود در آن زمین که تویی خاک عنبرست

بازآ و حلقه بر در رندان شوق زن

کاصحاب را دو دیده چو مسمار بر درست

چون گوش روزه دار بر الله اکبرست

دانی که چون همی گذرانیم روزگار

روزی که بی تو می گذرد روز محشرست