ز ابر دیده کنارم به اشک تر می گشت

چو ابر زلف تو پیرامن قمر می گشت

ز شور عشق تو در کام جان خسته من

جواب تلخ تو شیرینتر از شکر می گشت

خوی عذار تو بر خاک تیره می افتاد