چو بی دلان همه در کار عشق می آویخت

هنوز در تک و پوی غمی دگر می گشت

سرش مدام ز شور شراب عشق خراب

چو مست دایم از آن گرد شور و شر می گشت

چو ابلهان همه از راه عقل بر می گشت

ز بخت بی ره و آیین و پا و سر می زیست

ز عشق بی دل و آرام و خواب و خور می گشت