ز بخت بی ره و آیین و پا و سر می زیست

چو مست دایم از آن گرد شور و شر می گشت

چو بی دلان همه در کار عشق می آویخت

چو ابلهان همه از راه عقل بر می گشت

ز عشق بی دل و آرام و خواب و خور می گشت

هزار بارش از این پند بیشتر دادم

که گرد بیهده کم گرد و بیشتر می گشت