درویش نباید که برنجد به ظرافت

صد سفره دشمن بنهد طالب مقصود

باشد که یکی دوست بیاید به ضیافت

شمشیر ظرافت بود از دست عزیزان

سعدی چو گرفتار شدی تن به قضا ده

دریا در و مرجان بود و هول و مخافت