نه به صدق آمده بود این که به آزار برفت

به نماز آمده محراب دو ابروی تو دید

دلش از دست ببردند و به زنار برفت

پیش تو مردن از آن به که پس از من گویند

تو نه مرد گل بستان امیدی سعدی

که به پهلو نتوانی به سر خار برفت