تو نه مرد گل بستان امیدی سعدی

دلش از دست ببردند و به زنار برفت

پیش تو مردن از آن به که پس از من گویند

نه به صدق آمده بود این که به آزار برفت

که به پهلو نتوانی به سر خار برفت