غمت از سر ننهم گر دلت از ما بگرفت

دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

خال مشکین تو از بنده چرا در خط شد

مگر از دود دلم روی تو سودا بگرفت

دوش چون مشعله شوق تو بگرفت وجود