مگر از دود دلم روی تو سودا بگرفت

دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت

غمت از سر ننهم گر دلت از ما بگرفت

خال مشکین تو از بنده چرا در خط شد

دوش چون مشعله شوق تو بگرفت وجود

سایه ای در دلم انداخت که صد جا بگرفت

به دم سرد سحرگاهی من بازنشست