هر که تماشای روی چون قمرت کرد

این که تو داری قیامتست نه قامت

وین نه تبسم که معجزست و کرامت

سینه سپر کرد پیش تیر ملامت

هر شب و روزی که بی تو می رود از عمر

بر نفسی می رود هزار ندامت