بر نفسی می رود هزار ندامت

هر که تماشای روی چون قمرت کرد

سینه سپر کرد پیش تیر ملامت

هر شب و روزی که بی تو می رود از عمر

عمر نبود آن چه غافل از تو نشستم

باقی عمر ایستاده ام به غرامت

سرو خرامان چو قد معتدلت نیست