سرو خرامان چو قد معتدلت نیست

بر نفسی می رود هزار ندامت

عمر نبود آن چه غافل از تو نشستم

باقی عمر ایستاده ام به غرامت

آن همه وصفش که می کنند به قامت

چشم مسافر که بر جمال تو افتاد

عزم رحیلش بدل شود به اقامت